Ik heb dagelijks met innovatie en grote veranderingen te maken. Het game universum van mijn zoon gaat me echter boven mijn pet.

Afgelopen vrijdag was ik bij ABN Amro voor een bijeenkomst over de toekomst van het betalingsverkeer. Dat is vooral mobiel en contactloos. Aan de hand van een aantal scenario’s onderzochten we de consequenties voor goede doelen. Die veranderingen gaan snel.

Snel gaan ook de ontwikkelingen rondom biometrie. Op diezelfde middag hoorde ik zes start-ups hun – soms griezelige, maar zeker duizelingwekkende – innovaties presenteren op dat gebied: identificatiemethoden op basis van unieke lichaamskenmerken van een persoon.

Onze pasjes, sleutels, wachtwoorden, codes, foto’s en handtekeningen worden dadelijk vervangen door ons stemgeluid, onze iris, gelaatskenmerken, vinger– of huidafdrukken, DNA, warmtepatroon en zelfs de manier waarop we lopen, typen of onze mobiel gebruiken.

Pakketje spelers
Dat de wereld razendsnel verandert, is ondertussen een enorm cliché. Toch, als ik ermee word geconfronteerd, verbaas ik me elke keer weer over de snelheid en onbegrensde mogelijkheden. Maar kon ik het vrijdagmiddag nog goed volgen, wat er ’s avonds bij mij thuis gebeurde was confronterender.

Mijn zoon (12) had dagen gezeurd om € 25 waarmee hij coins wilde kopen voor zijn digitale Playstation FiFa14 spel. Zijn ouders, het gezeur zat, maar niet tot alles bereid, besloten uiteindelijk € 10 over te maken naar een onbekend banknummer. Daarna kon mijn zoon met zijn coins online een ‘pakketje’ (‘The Pack’) kopen met spelers. Vrijdagavond om 11 uur opende hij zijn pakketje …

… en toen begon hij te schreeuwen en te dansen door de kamer. Er was iets gebeurd wat ik niet direct begreep. Ik probeerde hem te kalmeren, maar hij riep alleen maar: ‘Jij begrijpt het niet!’

Superster van 6,2 miljoen
Na 10 minuten rennen en schreeuwen pakte hij zijn mobiel, maakte een foto van het Fifa-spel op het TV-scherm en appte die door naar zijn vrienden. Tegelijkertijd skypte hij hen via de iPad. Bijna tegelijkertijd waren ze allemaal online. Alsof ze erop hadden zitten wachten. En ook tegen hen begon mijn zoon opgewonden te schreeuwen. Hij kon zijn geluk niet op.

Wat bleek nadat hij 20 minuten later weer enigszins aanspreekbaar was? Dat pakketje van € 10 waar zijn ouders zo ontzettend over hadden lopen zeuren, had hem de voetballer Messi opgeleverd. Messi! De superster die niet alleen zijn grote favoriet is, maar die ook € 6,2 miljoen waard bleek te zijn. Mijn zoon had de loterij gewonnen. Hij had de beste investering ooit gedaan.

‘Begreep je het wel?’ vroeg hij. Messi! € 6,2 miljoen! Op zijn mobiel keek hij snel op een site om te achterhalen hoeveel geld gamers daarvoor écht zouden betalen. Dat was €420. De investering was in een avond 42 keer meer waard geworden. Virtueel 620.000 keer!

‘Doe eens normaal!’
Met nog steeds overslaande stem beloofde hij zijn vrienden en passant allemaal € 1 miljoen te schenken. Dan konden ook zij betere spelers te kopen. De rest van de spelers konden ze wel ‘quicksellen voor 17K’.

Mijn zoon had gelijk. Zijn pa begreep inderdaad niets van het parallelle game universum en het virtuele betalingsverkeer. Het enige dat ik vanaf de bank naar mijn dansende en schreeuwende zoon kon uitbrengen was: ‘Doe eens even normaal!’

Ik schrok er zelf van.

P.S. Drie kwartier later was Messi verkocht voor € 5.7 miljoen. ‘Ach’, zei mijn zoon ondertussen gekalmeerd, ‘zijn waarde was toch al aan het dalen.’ Het bleek dat de pakketjes waren gekocht op Black Friday en mijn zoon niet de enige gamer was die Messi had gekregen en nu begon te dumpen. Hij had snel gehandeld en was met die miljoenen in coins virtueel miljonair geworden. Met Economie op school komt het wel goed.