Heb ik je AANDACHT?

Heb ik je AANDACHT?

Ik werd er de afgelopen week weer eens mee geconfronteerd: het gebrek aan aandacht. Met al de impulsen die we dagelijks krijgen is het maar de vraag of iets of iemand ECHT je aandacht krijgt. ‘Aandacht’, echte aandacht wordt steeds schaarser in de nieuwe economie.

Die goede, oude, rustige tijd
Aandacht in relaties, aandacht bij het kopen, aandacht voor JOU. Want het is tweezijdig. JIj wilt graag aandacht en tegelijkertijd willen anderen graag aandacht van jou.
Wie wat ouder is kent ongetwijfeld nog die zalige zondagmiddagen waarop spelletjes werden gespeeld en pinda’s gepeld. De tijd dat een boek lezen nog een boek lezen was. Die laatste staat nu op een iPad of Kindle en die zondagmiddagen doet nu iedereen iets anders.

Pillen troef?
Geen wonder dat de zorg over eenzaamheid en depressies toeneemt en de Ritalin grif over de toonbank van de apotheek gaat. Therapeuten hebben toptijden, want het moet toch ergens aan liggen dat we die aandacht niet krijgen. Persoonlijkheidsstoring, toch?
Of gaat het simpelweg om ‘een tandje minder’? We zijn zo overspoelt door alle nieuwe ontwikkelingen, informatiestromen, de jachtigheid, het ‘moeten’, dat we de weg kwijt zijn. Op zoek naar echte aandacht. Voor onszelf, en als het even kan voor anderen.

Aandacht voor SAMEN
Want we zijn en blijven genetisch een groepsdier dat zich ontwikkelt en dat groeit door sociale samenhang. Door het samenwerken en samen leven met anderen.
Tijd dus om er eens ECHT aandacht aan te geven, die AANDACHT.

Op 12 december a.s. gaan we in het CHANGE in Business event AANDACHT op de kaart zetten. Een hele dag aandacht voor AANDACHT!
Met een spectaculaire opening, waarbij je gelijk met aandacht wordt geconfronteerd. Met 12 inspiratie sessies in een carrousel over aandacht in relaties, de plek in je brein, aandacht on line, aandacht voor ouderen, aandacht voor informatie, kortom volop confrontatie met AANDACHT.

Aandacht voor jou!
In de middag organiseren we een unieke aandachtsmarkt, waarbij je zelf aandacht kunt vragen voor iets en anderen jou aandacht kunnen geven. Met de vraag HOE jij aandacht krijgt, zodat anderen jou aandacht geven!
Aandacht aan jezelf geven de komende tijd? Dat kan ook..in dat geval hebben we een unieke manier om ervoor te zorgen dat je er elke dag mee geconfronteerd wordt!

We sluiten zoals gebruikelijk af met het kiezen van de winnaar voor de CHANGE Award. Eerder gewonnen door Thuisafgehaald.nl en Mud Jeans.

Dagje aandacht hebben en krijgen? Kom dan 12-12 naar CHANGE in Business!

DANK VOOR JE AANDACHT! 🙂

Leiden of Lijden? Leiderschap met keuzen!

Leiden of Lijden? Leiderschap met keuzen!

Je ooit afgevraagd wat leiderschap maakt?
Je kunt het allemaal in 1 woord uitdrukken: ‘Volgers’.

Dat leiderschap staat om meerdere redenen zwaar onder druk. Niet alleen door de grotere complexiteit van de omstandigheden, maar vooral door veranderend gedrag van de o zo belangrijke volgers.

Globalisering, informatisering, 24/7, miniaturisering, social media, flexibilisering. Een paar van de vele invloeden die die complexiteit vergroten, terwijl we graag alles simpel voorgeschoteld krijgen als het om besluiten gaat.
De ‘volgers’ maken het niet makkelijker. Weg met directief gedrag, je moet ze meenemen en je voortdurend bewust zijn van draagvlak en betrokkenheid. Autoriteit wordt vervangen door authenticiteit. Als je geen origineel verhaal hebt dat de volgers ‘raakt’ dan kun je betrokkenheid en loyaliteit schudden. De volgers moeten jouw passie tot die van hen maken. Ze moeten mentaal mede-eigenaar zijn van de organisatie (hoe die er ook uitziet).

De komende jaren wordt dat veranderende leiderschap, noem het maar Dynamic Leadership ofwel dynamisch leiderschap, nog meer op de proef gesteld als een nieuwe golf schoolverlaters de plek in gaat nemen van de grijze muizen die met pensioen gaan. Dat gaat gepaard met een heuse War for Talent, omdat er meer uitstromen dan instromen. Wie gaat de beste schoolverlaters ‘verleiden’ om bij jou te komen werken in plaats van ergens anders?

We zien al de eerste signalen van dit veranderende leiderschap. Degenen die het oppakken zijn in staat de beste mensen erbij te (blijven) betrekken en realiseren groei en winst ondanks de zogenaamde crisis.
Wat vaak ten koste gaat van de bedrijven die de slag nog niet (voldoende) hebben gemaakt.

Het omslagpunt waarbij ‘leiden’ echt ‘lijden’ gaat worden omdat je je vertwijfeld afvraagt waarom je niet aan goede medewerkers kunt komen dient zich sluipenderwijs aan.
De pijn is blijvend vrees ik.

Myanmar: CHANGE all over

Myanmar: CHANGE all over

30 dagen Myanmar. Een land vol verrassingen.
Ik vertrek met angst rond mijn hart.

Wat zou het zonde zijn als de nationale ‘klederdracht’, de longyi, werd vervangen door spijkerbroeken.
Wat zou het zonde zijn als de nijvere inzet van de bewoners werd bedorven door de nu afwezige stress.
Wat zou het zonde zijn als het bevrijdende gevoel van veiligheid zou moeten wijken voor het ons bekende gevoel van onveligheid.
Wat zou het zonde zijn als de collectiviteit werd vervangen door ‘ik, ik, ik’.
Wat zou het zonde zijn als de ongebreidelde en alom aanwezige cultuurschatten prooi zouden worden van toeristenellende.
Wat zou het zonde zijn als alle gemanipuleerde merkartikelen in de supermarkt de enorme rijkdom aan variatie en versheid op de vele lokale markten zou verdringen.
Wat zou het zonde zijn als het Boeddhisme als levensstijl werd vervangen door Boeddhisme als (intolerant) geloof.
Wat zou het zonde zijn als de reeks ‘geboren worden, leren, les geven en dood gaan’ als leidraad voor je leven werd vervangen door ‘geboren worden, leren, graaien en dood gaan’.

Myanmar heeft me aan alle kanten verrast. De vele mobiele telefoons, de Sky-schotels op vele daken, solar op menig huis, de stenen huizen, het hoge alfabetisme, het werk aan de infrastructuur, de enorme keuze aan vers voedsel, de solidariteit en vrijgevigheid.
Maar bovenal werd ik verrast door het schijnbare effect van het Boeddhisme, waarin respect en harmonie voorop staan.

Maar vooral verrast door het positivisme.
In een land dat tientallen jaren dictatuur door Generaals heeft gekend verwacht je frustraties en wraakgevoelens.
Niks van dat alles, in ieder geval niet in de vele gesprekken die we hebben gevoerd.
Daarin stond de opwinding over wat er allemaal gaat gebeuren centraal. Hoe je met elkaar democratie gaat ‘beleven’’ en inrichten.
Met een onvoorstelbare wijsheid over ‘stap voor stap’ en ‘veel leren’ in plaats van ‘macht’ en ‘nu wij’.

Echte CHANGE heeft een voedingsbodem nodig. En die is vaak negatief door gedwongen omstandigheden. Zelden zie je CHANGE ontstaan door inzicht en wijsheid voordat die noodzaak manifest wordt.
Echte CHANGE heeft ook altijd iets van ongeduld. We hebben haast en zijn intolerant voor hen die niet meewillen.
Als ik Myanmar vergelijk met het gemiddelde Afrikaanse land is het zeker niet achtergebleven sinds de Britten er vertrokken (wat in Afrika en Birma vrijwel tegelijkertijd gebeurde). Het is geen bedelland geworden, zoals menig Afrikaans land. Myanmar heeft net op tijd ingezien dat de ‘deals’ met China het land geen goed brengen. Ongeacht het feit dat menige generaal inmiddels zijn zakken meer dan gevuld heeft als gevolg van die deals.
Waar in Afrika dat vullen van zakken niet snel genoeg kan gaan en niet lang genoeg kan duren, lijkt in Myanmar de gemiddelde generaal zich te beseffen dat er grenzen zijn. Iets dat niet alleen onder druk van ‘het buitenland’ tot stand is gekomen, maar zeker ook door de (sterke) invloed van de honderdduizenden monniken als representant van de Boeddhistische geaardheid van de bewoners.

De CHANGE lijkt van binnen te komen. Van gesprekken over de recente ontwikkelingen houd je het gevoel van ‘het is nu tijd’ over. Het is nu tijd voor een nieuwe fase waarin ‘we’ zorgvuldig om moeten gaan met de nieuwe mogelijkheden.
Geen haast, geen onbezonnenheid. Eerst leren, eerst les geven.
Zoals de man die het eerste boek schreef over lokale democratie en ik toevallig (wat is toeval..) tegen kwam in een boekhandel bij Seraing Hills. Die zijn leven in het teken van ‘les geven over de mogelijkheden van democratie’ had gesteld. Het land doorreisde om iedereen ervan te overtuigen dat democratie ook echt democratie moest zijn. Vanuit verantwoordelijkheid van en voor elkaar, zonder dogma’s en intolerantie voor afwijkende meningen. Waarin luisteren, begrip en oplossingen voorop staan.
Een man zonder budget, onderwijsfonds en sponsors, maar wel met een hartstochtelijke missie. Een man waard om te steunen.

Angst en hoop dus.
Ik houd me vast aan de hoop en wijsheid van collectief Myanmar.
Als het even kan zou ik er les willen geven om te voorkomen dat m’n angst werkelijkheid wordt.

Myanmar: land van CHANGE (2)

Myanmar: land van CHANGE (2)

Ik heb het even twee weken laten liggen. Het kostte even moeite de ervaringen in Maynmar te rangschikken.
De mooiste: we worden uiteraard geacht de zonsondergang in Bagan vanaf een grote tempel te volgen (hoogte 50 meter). Schitterend gezicht om de laatste zonnestralen de duizenden stupa’s te zien verlichten en hun silhouetten als symbool van innerlijke wijsheid langzaam te zien verdwijnen in het diepdonker van de nacht. Pure inspiratie.

Dat doe je in het hoogseizoen (dec/jan) dan wel met busladingen vol buitenlanders. De stofwolken van de bussen zorgen voor een extra accent op de toch al feeërieke sfeer, maar de inhoud van de bussen doet dat bepaald niet.
Je mag op de eerste en tweede ring zitten, respectvol voor de cultuur en ouderdom van de stupa. De derde ring is verboden te betreden, maar zit uiteraard vol met de businhoud, voorzien van meer dan genoeg film- en fotoapparatuur om CNN en National Geographic stil te krijgen. Met een waarde die voldoende is om de lokale bevolking voor vele jaren rijkelijk te voeden.
‘Uiteraard’ nemen wij, samen met de gids, vroegtijdig een plekje in op de 2e ring. Die al snel volstroomt naar gelang de stofwolken toenemen. Gezellige gesprekken met Australiërs en Zweden veraangenamen het wachten op de magistraal dalende koperen ploert.
Voor ons een wat gevaarlijk uitziende balustrade, die wij, ingegeven door een lichte vorm van hoogtevrees in ieder geval onberoerd laten. Wat niet geldt voor een kordaat mens-persoon dat enigszins houterig, maar uiteindelijk wel succesvol de balustrade bedwingt. De zucht waarmee het menspersoon de eerste rij bekroont is voor ons adembenemend, letterlijk en figuurlijk. Dag uitzicht en inspiratie.
Betekenisvolle blikken tussen de bezetters van de tweede rij leiden tot de vriendelijke vraag aan het menspersoon om op de 2e rij plaats te nemen in plaats van het uitzicht voor zichzelf te claimen.
Tevergeefs. Onverstoorbaar voor enige vorm van commentaar blijft het menspersoon zitten genieten van ONS uitzicht. Als ‘het’ zich uiteindelijk omdraait blijkt het, tot onze schrik, ook nog eens een vrouw te zijn. Voordat medelijden onze houding doet wankelen maken we uit het verbeten accent op dat bet een Russische is. ‘Haar’ stemgeluid is in volledige overeenstemming met de mededeling die ze doet: “Hebben jullie soms gereserveerd?” (of zoiets vergelijkbaars, want haar Engels was niet bepaald werelds).
Tja, wat doe je dan?
De gelederen worden gesloten. De Australische buurvrouw geeft zelfs een ferme por met haar zonneparaplu, maar het Russische bolwerk geeft geen krimp. Ik krijg ineens met terugwerkende kracht begrip voor het fenomeen ‘Koude Oorlog’.
Nou moet ik gelijk toegeven dat mijn ervaringen met globetrottende Russen uitermate negatief is. ‘Onbeschoft’ en ‘a-sociaal’ zijn de woorden die het het beste dekken. Mogelijk is dat gedrag de resultante van het moeizaam ploeteren door de sneeuw tijdens lange winters en het vervolgens weer op temperatuur komen met een overdaad aan vodka, maar voor mij zet het alarmbellen aan.
Voordat de paraplupunt werkelijk schade kan aanrichten en de VN Veiligheidsraad een oplossing moet bieden komt een iets te luidruchtig mans-persoon in beeld. Schuift iedereen luidruchtig opzij op de gevaarlijk smalle loopruimte en gaat met zichtbare minachting voor hoogtevrees naast de Russische zitten. Zijn zucht een copie van die van de Poetin-vazal.
Nu is ook de Zweedse volledig haar beeld kwijt en baat het de Australische niet meer om iets opzij te gaan zitten.
De wederom uitgesproken verbazing over zoveel onbeholpenheid (‘kun je niet minstens vragen of we bezwaar hebben’) krijgt een boven alles verheven reactie in het Engels, dit keer met een zwaar Duits accent: “of we eigenaar waren”.
De zichtbaar ver genoegzame jonge versie van Herr Himmler had er openlijk plezier in dat iedereen achter hem ‘pissed off’ was en ging nog breder zitten, met luide stem zijn preferente positie aangevend naar zijn mede-businhoud op de 1e ring. Alle varianten op ‘M’n fiets’ schoten door mijn gedachten….

Inmiddels bereikte de gestaag dalende ronde rode schijf een cruciale filmische positie. Met een scherp gevoel voor risicomanagement verrezen we al mokkend uit onze zit-positie en gingen al klikkend aan de slag met het vastleggen van zoveel fraais aan natuurschoon.
Het verdwijnen van het rode monster achter de golvende horizon was het startsein voor het vertrek van alle nationaliteiten en het ongetwijfeld opeisen van ‘mijn plekje’ in de inmiddels ronkende groepsgevangenissen.
We kozen instinctief voor ‘even blijven’ en betrokken de gids, die het allemaal vanaf een afstandje had bekeken, bij onze verontwaardiging over zoveel onrechtvaardigheid. Of het geen goed idee was ‘om zijn eigen stupa te bemachtigen, zodat hij al zijn klanten een mooi plekje kon garanderen’. Waaruit maar weer eens blijkt dat ik overal kansen zie…
De gids schudde zijn hoofd, zijn gelaatsuitdrukking sprak boekdelen. Meewarig keek hij ons aan en sprak de woorden “ Waarom maken jullie je zo druk, morgen gaat de zon weer onder”.

Nou kun je in zo’n situatie beginnen over ‘dat het nooit dezelfde mooie zonsondergang kon zijn’ of ‘dat we morgen vanaf ergens anders die zon wel wilden zien en niet vanaf het zelfde plekje met de wetenschap van nu’, maar ik voelde intuïtief precies wat zijn meewarige blik al had aangegeven.
Ik kreeg het gevoel dat ik had bij het de eerste keer lezen van deze Chinese wijsheid: ‘Wanneer iemand naar de maan wijst, dan kijkt de domoor naar de vinger, de wijze kijkt naar de maan.’
De les was meer dan duidelijk. Niet de gemiste kans op een dodelijk val van ‘Poetin’ en ‘Himmler’ verdiende onze aandacht, maar de Boeddhistische les erachter.

De 20 dagen ervoor was ik meer en meer onder de indruk geraakt van de verdraagzaamheid, het respect, de mede-menselijkheid, de harmonie die de mensen in Myanmar met zich meedragen. MENS zijn in optima forma.
En als je iemand tegenkomt die de wijsheid daarachter maar niet wil begrijpen, is het eerder tijd voor medelijden met diens gebrek aan inzicht dan het aanwakkeren van de eigen stress- en haatgevoelens.

De meewarige blik van de gids gaf me een intens gevoel van ‘betrapt zijn’ en een diep besef van mijn geconditioneerde geaardheid. Een geconditioneerde geaardheid die me ook al 10 dagen lang had achtervolgd aan de begin van de reis. Telkens als iemand mij vriendelijk vroeg of hij/zij kon helpen, wat veelvuldig voorkwam, was achterdocht de leidende primaire reactie.
Pas na die 10 dagen kon ik zonder die primaire reactie, met dezelfde vriendelijke gelaatsuitdrukking als de gemiddelde Myamaraan, reageren en de hulp aanvaarden. Zonder de neiging om bij het minste of geringste maar een fooi te geven. Het is kennelijk niet makkelijk om de harde effecten van Ruil, Reputatie en Relatie los te laten.
‘Luisteren’ is meer dan luisteren naar de woorden van de ander. Dat wist ik al, maar de mensen van Myanmar hebben daar nog een extra perspectief aangegeven.

CHANGE doe je samen…
Help me dat besef vast te houden!

CHANGE en prenovation

CHANGE en prenovation

Innovatie, innovatie, innovatie.
Dat zou de rode draad moeten zijn voor de oplossing van deze ‘crisis’. Geld pompen in R&D, onderzoekers aan de slag.
Maar is dat zo?
In een gesprek met Wessel Berkman deze week  moest ik glunderen. Hij merkte op dat ‘medewerkers het eigenlijk zelf wel weten. Ze zijn nooit in staat gesteld bij te dragen door verkeerd management’.
Een stelling die ik als vakbondsbestuurder keer op keer neerzette en bij het crisismanagement in de praktijk mocht ervaren.
Een simpel rondje luisteren leverde meestal 90% van de oplossing op. Met steeds de conclusie dat een minder slim management niet over de eigen ego heen kon springen en de voor de hand ligende oplossing negeerde.
Wat ik ook leerde was dat innovatie op zich niet voldoende is. Het is als het ware dweilen met de kraan open. En vandaag de dag is een innovatie zo teniet gedaan.
Kunst is om innovatie als een ‘bedrijfsgen’ in het DNA (De Nieuwe Aanpak) van je bedrijf te koesteren. Iedereen is er mee bezig, van koffiejuffrouw tot directeur.
Overal in het bedrijf zie je ook tekenen van ‘preventieve innovatie’ ofwel prenovation. Of het nu foto’s van klanten zijn die je ziet hangen, barometers met klachten-vrije scores of inspiratie-loungeplekken. Ze dienen om iedereen eraan te herinneren dat samen vernieuwen een normale gang van zaken is. Waar iedereen trots op mag en kan zijn. Iedereen is ‘eigenaar’ van de kansen die worden gecreëerd en doet er het maximale aan om er een succes van te maken. Leren van fouten, opstaan en doorzetten.

Prenovation, de markt voorblijven door elke keer de markt te maken, de trend te zetten. In plaats van te geloven in het bezuinigingsspook en de kostenkater.
De komende 7 jaar zullen die bedrijven opvallen die in staat zijn om pronovation in De Nieuwe Aanpak te verankeren.

Footprint

Footprint

CHANGE in Business is een ‘Footprint’ project…
Dat verlangt zonder twijfel enige uitleg.
Het komt al bekender over als we het hebben over een ecologische footprint, zoals de CO2 uitstoot.
Maar waar het feitelijk om draait is wat we als ‘indruk’ achter laten voor onze kinderen. Zoals we een afdruk maken van ene kindervoetje als herinnering aan die eerste stapjes.
We zijn immers niet meer dan tijdelijke bewoners van deze prachtige planeet en willen die zo fraai mogelijk achter laten als wij er niet meer zijn (klinkt allemaal wat zwaar, maar als hoopje moleculen is het niet anders).

Als CHANGE in Business willen we een footprint achterlaten die een bewuste en positieve indruk maakt. Waar generaties na ons meer verder kunnen. Er niet over hoeven na te denken waarom ze op DIE manier zaken met elkaar doen, maar het gewoon DOEN.
En als we dat met elkaar doen wordt dat een immense footprint, waar niemand omheen kan!