Innovatie, innovatie, innovatie.
Dat zou de rode draad moeten zijn voor de oplossing van deze ‘crisis’. Geld pompen in R&D, onderzoekers aan de slag.
Maar is dat zo?
In een gesprek met Wessel Berkman deze week  moest ik glunderen. Hij merkte op dat ‘medewerkers het eigenlijk zelf wel weten. Ze zijn nooit in staat gesteld bij te dragen door verkeerd management’.
Een stelling die ik als vakbondsbestuurder keer op keer neerzette en bij het crisismanagement in de praktijk mocht ervaren.
Een simpel rondje luisteren leverde meestal 90% van de oplossing op. Met steeds de conclusie dat een minder slim management niet over de eigen ego heen kon springen en de voor de hand ligende oplossing negeerde.
Wat ik ook leerde was dat innovatie op zich niet voldoende is. Het is als het ware dweilen met de kraan open. En vandaag de dag is een innovatie zo teniet gedaan.
Kunst is om innovatie als een ‘bedrijfsgen’ in het DNA (De Nieuwe Aanpak) van je bedrijf te koesteren. Iedereen is er mee bezig, van koffiejuffrouw tot directeur.
Overal in het bedrijf zie je ook tekenen van ‘preventieve innovatie’ ofwel prenovation. Of het nu foto’s van klanten zijn die je ziet hangen, barometers met klachten-vrije scores of inspiratie-loungeplekken. Ze dienen om iedereen eraan te herinneren dat samen vernieuwen een normale gang van zaken is. Waar iedereen trots op mag en kan zijn. Iedereen is ‘eigenaar’ van de kansen die worden gecreëerd en doet er het maximale aan om er een succes van te maken. Leren van fouten, opstaan en doorzetten.

Prenovation, de markt voorblijven door elke keer de markt te maken, de trend te zetten. In plaats van te geloven in het bezuinigingsspook en de kostenkater.
De komende 7 jaar zullen die bedrijven opvallen die in staat zijn om pronovation in De Nieuwe Aanpak te verankeren.