speldEnkele weken geleden had de camping waar we stonden een kampvuur aan de rivier georganiseerd. Mooie plek, warme avond. Idyllisch. Totdat ik kwam te spreken met iemand die zichzelf iets te graag hoorde.

In een groepje mannen ventileerde deze meneer zijn uitgesproken meningen over het vakantieland waar we waren (met als referentiepunt Nederland), over auto’s, over Nederland, de Nederlandse politiek etc. Hij was niet onaardig, maar hij was duidelijk gewend dat er naar hem geluisterd werd.

Iedereen kent dat wel, dat je met iemand praat van wie je eigenlijk wilt afkomen. Te veel uitgesproken meningen, geen twijfel over de eigen opinie, dwingende aanwezigheid en iets te zelfverzekerd. Van die ‘geen-speld-tussen-te-krijgen gesprekken’: niet in zijn opinie, niet in zijn woordenstroom.

Energy suckers
Dit type personen zijn er niet om te luisteren. Als je denkt iets zinnigs bij te dragen aan de conversatie, gaan ze gewoon door met hun eigen verhaal. Alsof ze niet hebben gehoord wat je hebt gezegd. Eigenlijk doet het er überhaupt niet toe wat je zegt….

Het duurt altijd een tijdje, maar dan merk je dat de energie om het gesprek gaande te houden uit je wegloopt. Laat staan dat nog iets wilt inbrengen in de discussie. Laat maar! Een Amerikaanse kennis noemde deze personen eens ‘energy suckers’: doodmoe word je ervan.

Die energy suckers heb je ook op je werk. Ze blokkeren de stroom ideeën, luisteren niet en zitten niet te wachten op jouw mening. Vooral leidinggevenden, gewend dat er naar ze wordt geluisterd, hebben er een handje van. Ze realiseren zich vaak niet dat ze met hun houding, hun kant-en-klare meningen en hun wereldbeeld dat al compleet lijkt te zijn, anderen de ruimte ontnemen om hun bijdrage te leveren.

Andere competenties
In het huidige tijdsgewricht zijn echter andere competenties nodig: een diversiteit aan mensen en meningen, creativiteit en een andere manier van samenwerken. Dat levert nieuwe perspectieven en inzichten op.

We hebben de energie nodig van mensen die oprecht geïnteresseerd zijn in wat wij doen, die vragen stellen (juist ook kritische), die lúisteren naar het antwoord, die enthousiast reageren op wat we te berde brengen en die soms zelf ook hun twijfels hebben. Dat is een dialoog; geen discussie waarin het gaat om het gelijk krijgen.

Vastgeroeste wereldbeelden, waarin geen twijfel meer is en geen vragen meer hoeven te worden gesteld, helpen ons niet verder. Openstaan voor andere perspectieven en ideeën doet dat wél. Maar dan moet je wel kunnen luisteren.