Onlangs ben ik verhuisd. Niets bijzonders zal je zeggen. Maar toch …  Bij een verhuizing komt veel kijken, met name als je van groot naar klein gaat. Geen sinecure om van zes boekenkasten terug te moeten gaan naar drie als je zo van boeken houdt als ik. Maar hierover later meer.

Reactie of relatie?
Wat mij het meest verrast heeft in het proces van huis verkopen en zakelijke veranderingen, is hoe vanuit de “financiële wereld” wordt gereageerd. Werkelijk alle reacties zijn terug te voeren op “angst” en “hebzucht” en van een relatie is nauwelijks sprake. Om over de communicatie nog maar te zwijgen.

Het gaat dan niet om Henk van mijn accountantskantoor, want die doet  super z’n best, maar wel de directie die zaken alleen uit geldperspectief bekijkt in plaats van de context.
Het gaat dan niet om de kopers van het huis van mijn kopers, een stel die voor het eerst een huis koopt en samen gaat wonen met een aanvliegroute vanuit verschillende windstreken. Maar het gedoe wat ontstaat omdat de betreffende bank hun hypotheekaanvraag onder op de stapel laat liggen omdat een ‘onbenullig stuk’ nog ontbreekt en de aanvraag pas in behandeling wordt genomen als alle stukken aanwezig zijn.
De allervriendelijkste brief van de notaris, die nog niets heeft gedaan, maar je alvast wel fijntjes laat weten dat “zij er graag zorg voor dragen dat ik tijdig de nota ontvang voor zijn gemaakte kosten”. Hiep, hiep hoera.
En onlangs werd ik benaderd door mijn hypotheekverstrekker voor een soort van exit enquête. De vrouw die mij interviewde snapte mijn antwoorden helemaal, alleen paste die niet in het format.
Ik ben benieuwd. Zij heeft deze serieus proberen te verwerken en bij opmerkingen het eigenlijke verhaal neer kunnen schrijven.
Mijn verbazing is hoe het kan dat een hypotheekverstrekker zijn eigen klant geen alternatief aanbied als dat voor handen is. Dat heeft niets te maken met complexiteit van constructies, maar pure hebzucht.

Financieel leren
Nu gaat het er mij niet om de financiële wereld aan de schandpaal te nagelen, want dat wordt al meer dan genoeg gedaan. Maar als het leven een leerschool is, dan hebben we met z’n allen nog veel te leren.

Een goed idee lijkt mij om kinderen op school te leren met geld om te gaan. Het zou alleen fijn zijn als geld ook wordt geplaatst in de context van leven en leven met elkaar.

Mijn les is om daar waar het kan uit handen te blijven van bestaande financiële instituties met hun angst en hebzucht.  En met een open mind en vanuit vertrouwen te zoeken naar nieuwe wegen om met geld om te gaan. Waar relatie, dienstbaarheid, betrokkenheid en zorg voorop staat.
Niet om met geld nog meer geld te maken, maar liefde  voor iets of iemand waarbij geld iets mogelijk maakt. Geld als middel, in plaats van doel. Dan gaat het niet om winst maken, maar om de goede dingen te doen, te produceren of te realiseren. En dat geeft iedereen een goed gevoel.

Lef en Liefde
Volgens mij niet zo heel moeilijk om te snappen als we het doorkrijgen. Maar het vraagt wel lef en liefde om het in de praktijk te brengen.
Net als bij het opruimen van spullen. Pak het in je hand en voel. Geeft het je een goed gevoel, geef het dan een plek. Zo niet, doe het dan weg of schenk het iemand anders waar het wel bij past. De Japanse Marie Kondo is hier momenteel heel succesvol mee.
Dit kun je niet alleen privé met spullen doen, maar ook zakelijk. Kijk naar een project, product of dienst en vraag je af wat je daarbij voelt. Afscheid nemen wat niet meer past waardoor er niet alleen letterlijk maar ook geestelijk meer ruimte ontstaat. En dat hebben we meer dan ooit nodig.

En ik durf er een dubbeltje om te verwedden (heb je er nog een?) dat je weer tegen angst of liefde aanloopt. Want ja stel dat ….  En dat is nu juist wat vertrouwen doet. Vertrouwen is gaan, zonder te overzien. Als je voelt dat het klopt ….. DOE, GA, ONTDEK, HEB LEF en DEEL.

Als je meer over dit thema wilt weten. Je bent van harte welkom op de volgende “ADEMPAUZE”  bijeenkomst op maandagavond 8 juni a.s. in Amersfoort.