KairosIk weet niet hoe jij het ervaart. Maar het lijkt erop dat er een kentering begint te komen in het alsmaar eenzijdig denken in termen van winst, snijden, nut en direct resultaat. Uitgangspunten die sluipenderwijs zodanig de norm zijn geworden dat we haast zijn gaan geloven dat dit alleen zaligmakend is in organisaties.

Immers, het recente verleden heeft wel laten zien dat winst maken om alleen eigen voordeel wel hele ‘nare’ bijverschijnselen kan hebben. En wat gebeurt er als je op papier al het ‘overbodige’ heb weg gesaneerd? Juist ja, dan kom je bij de werkelijke vragen uit. Vragen van vlees en bloed in plaats van papier en getallen.

En dan het woord nut. Met het woord nut is niets mis. Wel met het gebruik ervan. Vaak wordt nut en waarde door elkaar gebruikt. Nut of nuttig staat voor profijt, adequaat, bruikbaar, doelmatig, functioneel, handig.
Prima om te checken of iets al dan niet nuttig is. Maar niet alles is direct in nut af te wegen. Van iets wat van waarde wordt geacht moet het nut nog vaak blijken. Waarde staat voor belang, betekenis of van gewicht. Dus vragen naar het nut, terwijl het om waarde gaat is niet altijd even nuttig. Het is gewoon een stap te vroeg.

Resultaten bereiken kan geweldig zijn. Projectplanningen zijn daarbij geen overbodige luxe. Maar hoe je het wendt of keert: succesvolle resultaten gaan gepaard met de juiste aandacht, focus en tijd.
Het zijn juist de momenten waarop datgene aan de orde komt waar het werkelijk om gaat die het succes bepalen. Die momenten zijn niet te plannen of met voorbedachten rade te ensceneren.

Tweestemmigheid
Om succesvol te zijn gaat het als het ware om een soort van alertheid op twee sporen. Een soort van tweestemmigheid noemt tijdsdeskundige Joke Hermsen dat in haar Teleac NTR-lezing. Niet alleen de kloktijd doet ertoe, maar juist ruimte maken ‘voor datgene wat zich wil laten zien’.

De oude Grieken hadden daar zo mooi twee woorden voor: Chronostijd en Kairostijd. Chronos verwijst naar chronologische of opeenvolgende tijd en is kwantitatief van aard. Zeg maar onze kloktijd.
Kairos is als het ware essentiële tijd. Ik noem het ‘de stille tijd’ waarin je aandacht niet doorbroken wordt, maar die juist aandachtiger is. En in die aandachtige tijd kunnen momenten zich voordoen waarin iets speciaals gebeurt wat van kwalitatieve waarde is. Zo’n moment scheert als het ware voorbij en is altijd betekenisvol. Of is een gunstig moment voor het nemen van een beslissing. En Kairostijd hebben we in deze tijd meer dan nodig.

Elke dag even offline en onscherp
Zou het dan niet slim zijn om vandaag of morgen spontaan tijd te nemen om eens even offline te zijn. Dat je je realiseert dat de digitale wereld onderdeel is van de wereld, maar niet dé wereld. Dat je je aandacht voor even richt op de echte wereld: hoe is het mij, mijn collega’s of medewerker, wat speelt er op dit moment in het werk en bij klanten. Je kijkt als het ware door je oogwimpers voor een moment wat onscherp naar de buitenwereld. Wat zie je dan? Wie weet zoeft na een paar keer aandachtstijd Kairos voorbij. Ik gun het jou en je organisatie van harte.

Het zou geweldig zijn als we het straks normaal vinden dat we naast het nut van tijdsverantwoording ook door gaan vragen naar de inzichten die Kairostijd oplevert. Zeker in een tijd waarin andere generaties het beeld gaan bepalen en “het nieuwe werken” in opmars is. Maar dan moet je er wel naar gaan vragen!

Slim misschien om hier al eens over te mijmeren als nieuw speerpunt voor 2014, naast de begrotingsronden die nu plaatsvinden. Het kost je geen geld en ik vermoed haast: succes verzekerd! Of was dat alleen mijn Kairosmoment?