Ik zit nu een week in Myanmar en kijk m’n ogen uit.

Ik had van te voren toch een heel ander beeld van Myanmar, het oude Birma.

Met 50 jaar Generaalsleed, ontwikkelingswerk, lijdzame mensen en een China syndroom.

Dat beeld is nu toch wel drastisch anders.

Bij de voorbereiding zijn we niet over 1 nacht figuurlijk ijs gegaan. Veel gesprekken gehad. Van een weinig ondernemende consul (we moeten nog antwoorden krijgen…) tot microkredietverstrekkers en zakenlui.

Gelukkig hebben we via Jos van der Wiel, die in China woont en er regelmatig komt, een perfect reisschema kunnen samenstellen zodat we in korte tijd een compleet beeld kunnen krijgen (eerlijk is eerlijk, door gevechten in het binnenland kunnen we pakweg 20% niet realiseren van wat we wilden. Gevechten waar we overigens niets van hebben gemerkt).

Dat eerste beeld is nu na een week (en talloze contacten met zakenmensen en mensen op straat) volstrekt anders geworden.

In de eerste plaats alle respect voor de inwoners van Myanmar die in razend tempo aan het bijschakelen zijn. Je kunt openlijk met iedereen praten over de problemen, maar vooral ook over de uitdagingen die er liggen. Onderwijs, gezondheidszorg, democratie..

En denk nu niet dat er niks is, want als ik het vergelijk met een land als Kenia dan staat Kenia op een 4 en Myanmar op een dikke 6. En eigenlijk staat Myanmar er beter voor.

Ik heb de grootste moeite gehad om m’n in Kenia gewortelde achterdocht (‘niemand is te vertrouwen’) om te buigen is oprecht vertrouwen (‘hier zijn de mensen echt bereid je te helpen’). Je wordt hier niet bij voorbaat beschouwd als makkelijk slachtoffer. In tegendeel, horden mensen staan voor je klaar om je het naar de zin te maken. Zonder nadrukkelijke (financiële) bijbedoeling.

Overal waar je komt willen mensen met je praten. Zijn ongelofelijk behulpzaam. Geven je van alles mee wat ze maar kunnen missen, hoe weinig ze ook hebben. Een glimlach is hier standaard. Tjonge, wat is dat wennen als je uit een cultuur komt van de ‘Z’.

Iedereen is aan de slag, ziet kansen, wil vooruit.

De infrastructuur valt reuze mee (wegen zijn goed te berijden), nieuwe auto’s worden aan de lopende band ingevoerd. Vrijwel elk huis heeft een TV. Wifi is in grote plaatsen beschikbaar, de snelheid van internet zou Ziggo jaloers op kunnen zijn. Je kan het zo gek niet bedenken of het is te krijgen (meer zelfs dan bij ons). Mensen staan voor elkaar klaar, weten ook wat het is om elkaar te steunen en zo vooruit te komen.

Ligt daar het verschil tussen Islam en Christendom aan de ene kant en Boeddhisme aan de andere kant? De beide eersten intolerant, voortdurend bezig anderen te overtuigen van ‘hun’ gelijk? De laatste meer een levensstijl die je vanuit positiviteit benadert in plaats van met gesel en verdoemenis?

Mooie vragen om de komende 3 weken aan de lijve te gaan onderzoeken!

Misschien heb ik een naïef beeld opgebouwd in de afgelopen week. Kan zijn. Daar komen we dan nog achter. Maar voorlopig ben ik danig onder de indruk van wat hier gebeurt, Generaals of niet.

CHANGE in optima forma, en spannend om te volgen.

(wordt vervolgd)