“Zonder een wereldomvattende omwenteling in de sfeer van het menselijk bewustzijn zal niets ten goede veranderen, en de catastrofe waar de wereld op afstevent zal onvermijdelijk zijn.”.
Aldus de overleden Tsjechische schrijver en president Vaclav Havel toen hij het congres van de VS ruim 25 jaar  geleden toesprak. Iemand die persoonlijke principes om wist te zetten in praktische politiek en beschikte over een grote kracht om “verder te denken”.

Nu denk ik niet zo in catastrofes, maar waar ik wel in geloof is dat de wereld  ‘smeekt’ om herziening. Herziening om daadwerkelijk een omwenteling in ons bewustzijn te maken. Want we kunnen er niet omheen dat bedachte structuren en de wijze waarop wij onze wereld hebben ‘gemodelleerd’, niet meer toereikend zijn. Je kunt dit vaak herkennen aan ‘meer van hetzelfde’.  Ofwel, oude wijn in nieuwe zakken.

Tussen niet meer …. en nog niet
We zijn toe aan een uitdaging waarvan we nog amper notie hebben welke dat precies is. En dat maakt het juist zo spannend. Want dat betekent dat we werkelijk met iets nieuws bezig zijn waar we met onze kennis nog niet bij kunnen, de realiteit ons op een plek houdt die we eigenlijk niet willen,  planning en control mechanismes niet meer het effectieve sturingsmechanisme zijn als voorheen, en onze ratio angstig reageert omdat we steeds naar iets of anderen luisteren, in plaats van naar onze eigen wijsheid en ‘stilte’.

Extra plaatje Fenny november

Vanuit mijn optiek is ‘de tijd er klaar voor’ om de wissel om te zetten. Maar dan zullen we voorbij ego’s, grenzen, eerder gemaakte afspraken en verworvenheden heen moeten kijken. En dat vraagt veel van ons ieder. Heel, heel veel.

Want het gaat niet meer om wat was of kan, maar om wat de toekomst werkelijk nodig heeft.
Daar hebben we een ander referentiekader voor nodig om ons daarbij te helpen.

Probeer dit eens: neem een paar minuten werkelijke rust, en vraag je dan eens af:
Stel dat de toekomst een stem had. Dat de toekomst tegen je kon praten.
Wat zou de toekomst dan zeggen of aan & van jou vragen als persoon?
En wat aan je bedrijf of organisatie, je team etc.

Zo’n vraag zet je denkwereld wellicht op z’n kop, en dat is precies de bedoeling. Want wat als je dat zou leren te leven?

  • Dan gaat het er niet om wie of wat je was in het verleden, maar hoe jij bij draagt aan dat wat de toekomst nodig heeft.
  • Dan zal er ruimte zijn om vanuit vertrouwen, geloof en passie te werken in plaats van eerst (cijfers) willen zien en dan pas geloven. Je ‘weet’ dat je daarmee het verschil kan maken en bijdraagt aan ‘het grotere geheel’ zonder dat je dat al kan zien.
  • Dan ga je denken vanuit een besef van wenselijkheid en noodzakelijkheid. Meer gebaseerd op gevoel, intuitie en inspiratie. Waar de ziel als ijkpunt geldt hoe zaken met elkaar te doen en winst maken geen doel op zich is.

Door onze aandacht te verschuiven naar wat de toekomst vraagt en door onze aandacht te focussen op stilte en reflectie, kan de zo noodzakelijke omwenteling van ons bewustzijn in gang worden gezet. Niet alleen voor onszelf maar om dienstbaar te zijn voor onze buitenwereld.

Een utopie? Ik dacht het niet. Het is alleen een kwestie van tijd en lef.
Om met Vaclav Havel  te eindigen: “Ieder van ons kan begrijpen dat ook hij – hoe onbeduidend en machteloos ook – de wereld kan veranderen. Ieder van ons moet bij zichzelf beginnen: als we op elkaar wachten, wacht iedereen tevergeefs.”

Waar wacht jij nog op?

Afbeelding ‘De Toekomst’: CK-Motion