Reset

Reset

De omgeving ging de afgelopen dagen langzamer aan mij voorbij. De benen voelden aan als een elastiek van twee meter lang. #Griep. Het bericht, dat er 13 Nederlanders vermist waren in de bergen van Noorwegen kwam echter plotsklaps binnen. De NOS had een reporter naar de omgeving van Geiranger gestuurd om live te berichten (en dat is niet naast de deur!). Maar wat had hij die avond eigenlijk te melden? Uit eigen ervaring met langlauf-marathons over de bergen durf ik te stellen, dat de Noren de omgang met sneeuw en extreme wintercondities tot kunst hebben verheven. Die 13 Nederlanders bleken bij een kaarsje te klaverjassen tot het betere weer eraan kwam. De volgende dag vroegen velen met mij zich af waar al die “fuss” in Nederland nu voor nodig was.

De volgende dag werd ik weer verder geprikkeld. De ANBO had subsidie gekregen om een consultant uit te laten zoeken hoe je huis voor latere leeftijd valvriendelijker te maken. Een nobel doel op zich, maar de strekking is om dat vanaf je vijftigste toch wel te gaan aanpakken. De voorzitter had inmiddels op haar 48e de douche naar beneden verhuist.
Practise what you preach.

De metafoor is toch wel een beetje, dat we bij alle problemen op dit moment op de alarmknop drukken. Angst om het oude te verliezen, en zo nog wat dingen, zal hier aan ten grondslag liggen. Als je je software niet een keer reset, durf je niet aan iets nieuws te beginnen. Iets dat je eigenlijk wel erg leuk vindt om te doen. Daarom op 15 maart a.s. het thema “Poen & Passie” voor het 2016 Change In Business event. De perfecte manier om jezelf te resetten.

Meer informatie over het programma en de sprekers lees je hier. In de afgelopen paar dagen hebben we weer twee nieuwe namen mogen toevoegen: neuroloog Cees Jansen en Marc Altink, directeur van het Metropole Orkest.

Graag tot ziens op 15 maart a.s.!

Vroeger was alles beter

Vroeger was alles beter

Waarom de angst regeert.

Wie naar onze politici luistert en het nieuws offline en online volgt, vraagt zich af in welke van de 9 cirkels van Dante’s hel we zijn beland.
De alomtegenwoordige terreurdreiging, Ebola, de dreigende Derde Wereldoorlog, de schrijnende armoede in Nederland, Zwarte Piet, et cetera.

In de loop der eeuwen hebben overheden – ook de Nederlandse – hun methoden verfijnd om sluimerende angsten aan te wakkeren om de kwetsbaarheid van ‘de burger’ te benadrukken. Zo kunnen politici zich opwerpen als de beschermheiligen van het volk.
Een van de kerntaken van de overheid is immers om de bevolking te beschermen tegen externe gevaren en interne wanorde. Het is dus ook een taak van de overheid om aan te tonen dat die dreiging er te allen tijde is.
Wanneer de overheid er niet in slaagt om de mensen te beschermen, heeft het altijd een goed excuus; meestal is het gebrek aan middelen (geld) de bron van al het kwaad. Meer geld (als in; meer overheid) is dan altijd de voorgestelde oplossing. Zo is sinds 2003 het budget van de inlichtingendienst AIVD verviervoudigd (een angstboodschapper!) en gaat bij politieke discussies over bezuinigingen bij de AIVD automatisch het dreigingsniveau omhoog.

Laten we eens een twee recente angsten onder de loep nemen:

Ebola
Veel westerse landen zijn in opperste paraatheid gebracht door de ebola-uitbraak in West-Afrika. Op 1 november meldt www.nu.nl dat het aantal ebola-doden is opgelopen tot 337 in Guinee, Sierrra Leone en Liberia sinds februari 2014.
Ter vergelijking: jaarlijks overlijden er in Nederland 250 tot 2.000 (niemand die het echt weet) aan de (gevolgen) van griep.

Terrorisme
De kans dat een willekeurige Nederlander in Nederland bij een terroristische aanslag om het leven komt, is 0,0000732%.
Van de circa 140.000 overlijdens per jaar in ons land is het voor 43.400 gevallen te wijten aan kanker en 39.000 (28%) gevallen aan hart- en vaatziekten. In een rapport van KWF staat dat de kans op overlijden aan kanker bij elk nieuwgeboren meisje 22 procent is en bij elke nieuwgeboren jongen 29 procent.
De kans om aan kanker te overlijden is dus bij vrouwen pakweg 300.000 keer en bij mannen 400.000 keer groter dan te overlijden als gevolg van een terreuraanslag.

Desalniettemin worden er wereldwijd miljarden “geïnvesteerd” in de bestrijding van beide ‘gevaren’ en miljoenen mensen angst ingeboezemd.
Boodschap: “Gaat u rustig slapen, de regering waakt over u.”

Veruit de meeste journalisten hebben geen kaas gegeten van statistiek en al helemaal geen tijd voor onderzoeksjournalistiek.
En onder het motto “Goed nieuws is geen nieuws en slecht nieuws is goed nieuws” pent het journaille naar hartenlust de verhalen van woordvoerders en elkaar over.

Nederland behoort tot de top 10 van:
-de rijkste landen ter wereld;
-de meest gelukkige landen ter wereld;
-de meest innovatieve landen ter wereld;
-de landen met de meest internationale handel
en ga zo maar door.

En natuurlijk weet de overheid dat ook wel.
Angst is echter één van de weinige mogelijkheden om mensen hun vrijheid te laten inleveren.
En minder vrijheid van het individu is meer macht voor de overheid.
De regering waakt over haar macht.
En angst is een fantastisch instrument om het te behouden en vergroten.
Zo simpel is het.

Kan het dan anders?
Het moet anders.

“Fear is the path to the dark side. Fears leads to anger.”
-Yoda
De voor- en tegenstanders in de Zwarte Piet-discussie worden steeds fanatieker.
Terreurdaden gepleegd door al Qaida en IS/ISIL/ISIS leiden tot angst voor de Islam.
De trainer van FC Rostov wil geen donkere spelers meer vanwege de angst voor ebola.

Laten we onze zegeningen tellen, benadrukken en uitvergroten.
En de overheid zal de eerste stappen moeten zetten.
Voor de meute uit.
Dat is leiderschap.

Weg met de angsteconomie (3)

Weg met de angsteconomie (3)

We hebben grote delen van onze privacy opgegeven voor het grotere politieke doel van terrorismebestrijding. We behoren tot de wereldtop van belastingbetalers, terwijl de overheid steeds meer geld uitgeeft. Het behoud van de euro is verworden tot een religie die miljarden kost om te voorkomen dat de doos van Pandora wordt geopend.
Maar er is geen reden voor angst!

Bezie de wereld eens door een andere bril.
Hebben we reden om bang te zijn?
Zijn we tot de bedelstaf veroordeeld?
Zijn wij in het einde der tijden beland?

Welnee!
– Van alle welvaart die ooit is geproduceerd, is 80% de afgelopen 30 jaar gecreèerd;
– Werkelijke armoede (rondkomen met minder dan 1 dollar per dag) is de afgelopen 30 jaar gehalveerd (van 50% van de wereldbevolking in 1980 naar 20% van de wereldbevolking nu).
In Azië daalde dit percentage in de afgelopen 30 jaar het hardst: van 77% naar 14%;
– Wie in Nederland ´arm´ wordt genoemd (een inkomen van minder dan € 1.000,00 per maand –let wel: een inkomen dat ruim 33x hoger ligt dan de internationaal erkende armoedegrens– heeft meer te besteden dan een Nederlander met modaal inkomen in 1955, inclusief inflatiecorrectie;
– In de afgelopen 150 jaar is de levensverwachting van de gemiddelde westerling gestegen van 35 naar boven de 80 jaar. De afgelopen 40 jaar is de gemiddelde levensverwachting wereldwijd met gemiddeld 12 jaar gestegen;
– Leed in 1970 nog 35% van de wereldbevolking aan chronische ondervoeding, nu is dat 12,5%, terwijl in dezelfde periode de wereldbevolking verdubbelde;
– 2012 was het jaar met de minste ziektes, infecties en oorlogsdoden ooit;
– Criminaliteit neemt in al haar verschijningsvormen al eeuwen af –zeker de afgelopen decennia;
– Er is anno 2013 meer kennis, kennisuitwisseling en minder analfabetisme dan ooit tevoren; op internet komt er per dag meer informatie bij dan er in 2003 wereldwijd beschikbaar was;
– Voedsel, huisvesting en energie zijn nog nooit eerder zo overvloedig, toegankelijk en goedkoop geweest als nu;
– Er is nog nooit eerder een generatie geweest die meer calorieën, kilowatts, lichturen, vierkante meters, gigabytes, liters water, kilometers per liter brandstof, vlieguren en geld tot haar beschikking had.

En maar klagen.
En bang zijn.
Hoe groter onze welvaart is, hoe kleiner ons welzijn.

We hebben het nog nooit zo goed gehad.
Het kan en mag best een beetje minder.
Marco Houthuijzen

Met dank aan ´De Nieuwsfabriek´ van Rob Wijnberg

Weg met de angsteconomie (2)

Weg met de angsteconomie (2)

We leven in een samenleving die wordt geregeerd door angst. Een van de duidelijkste voorbeelden daarvan is de manier waarop we omgaan met het enorme pensioenvermogen dat we in de afgelopen decennia bijeen gespaard hebben.
De ‘dekkingsgraad’ van een pensioenfonds is, afgaand op de paniekreacties in de politiek, de nauwkeurig gemeten bloeddruk van de financiële gezondheid van een pensioenfonds.
Niets is minder waar.
Kort gezegd betekent een dekkingsgraad van 100% dat elke euro die het pensioenfonds nu en in de toekomst moet uitkeren is gedekt met vermogen.
Deze berekening van de verhouding tussen het vermogen en de verplichtingen is complex en afhankelijk van een rentecurve.
En zoals u weet, wisselt de rente van dag tot dag voor de honderden miljarden die de Nederlandse pensioenfondsen hebben belegd.
Het is te kort door de bocht om te stellen dat een pensioenfonds met een dekkingsgraad van 110% het beter doet dan een pensioenfonds met een dekkingsgraad van 95%. Stel u maar eens voor dat laatstgenoemd pensioenfonds een rendement heeft van 19% en het eerste een rendement van 8%.
Toch breekt er paniek uit in de Tweede Kamer wanneer dekkingsgraden onder de 105% zakken en ‘moeten’ pensioenfondsen ‘ingrijpen’ om hun dekkingsgraad op orde te krijgen.
Dat is kortetermijndenken en incidentenpolitiek.

Nederlandse banken hoeven nog geen 10% van al het geld dat zij beheren, in kas te hebben. De lobby van de banken is ogenschijnlijk beter dan die van pensioenfondsen. Duizenden pensioengerechtigden zijn gekort en het einde is nog niet in zicht.

Wat schetst mijn verbazing? Eind maart maakte De Nederlandsche Bank bekend dat het gezamenlijke vermogen van de Nederlandse pensioenfondsen vorig jaar met 130 miljard euro is toegenomen tot meer dan 1.007.000.000.000 euro (1007 miljard). Nog nooit was dit vermogen zó hoog.
Ondanks de doorgevoerde kortingen is de gemiddelde dekkingsgraad van alle fondsen in februari nog maar op 104% gekomen. Mócht de rente gaan aantrekken – en die kans is groot want we zitten nu nog in een crisis – dan zal dit vermogen meer dan voldoende zijn.

Politici van tegenwoordig hebben echter een allergie voor langetermijnoplossingen. Het is nu of nooit.

En natuurlijk gaan de pensioenfondsen (voor de publieke tribune met tegenzin) akkoord met het vergroten van hun vermogens.

Voor mij toont dit aan dat we in een angsteconomie leven. De politiek doet er alles aan om ons bang te maken en houden.
Maar hoeveel reden is er eigenlijk om ons te laten regeren door angst? Weg met de angsteconomie!

Marco Houthuijzen

Weg met de angsteconomie (1)

Weg met de angsteconomie (1)

De angst voor terroristische aanslagen is groot en wordt verder aangewakkerd door veiligheidsdiensten. Die hebben een belang bij angst, omdat het hen extra financiële middelen verschaft.

In de afgelopen 40 jaar zijn er wereldwijd 35.000 terroristische aanslagen geweest, waarvan 11.000 in Irak. Dat komt neer op 875 terreuraanslagen per jaar wereldwijd per jaar, of 600 wanneer we Irak buiten beschouwing laten.

Daarbij zijn naar schatting ….. doden gevallen.

Ter vergelijking (om dit te kunnen vergelijken moet je ook indicatie hebben van aantal doden door de terreuraanslagen, verder zou ik het lijstje hieronder inkorten tot maximaal vier, Ans) :

– Dodental door te hoge bloeddruk per jaar wereldwijd: 7,8 miljoen
– Dodental door sigarettenverslaving per jaar wereldwijd: 5,0 miljoen
– Dodental door ondervoeding per jaar wereldwijd: 3,8 miljoen
– Dodental door overgewicht per jaar wereldwijd: 2,5 miljoen
– Dodental door alcoholverslaving per jaar wereldwijd: 1,9 miljoen
– Dodental door medische fouten per jaar wereldwijd: 1,4 miljoen
– Dodental door verkeersdeelname per jaar wereldwijd: 1,2 miljoen
(er zijn 650 verkeersdoden per jaar alleen al in Nederland te betreuren)

Ondanks het zeer beperkte risico op terroristische aanslagen – zeker in vergelijking met andere risico’s van voortijdig overlijden – heeft de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV) onlangs het ‘dreigingsniveau terrorisme’ verhoogd van ‘beperkt’ naar ‘substantieel’ omdat een klein aantal jongeren met een Nederlands paspoort strijdt in de burgeroorlog in Syrië.
Toen Nederlandse huurlingen naar de burgeroorlog in het voormalige Joegoslavië afreisden, was er van een dreiging geen sprake. Sterker nog: deze huurlingen werden in talkshows neergezet als avonturiers en vrijheidsstrijders. Het dreigingsniveau is evenmin verhoogd toen bleek dat er een Nederlandse uit Denekamp voor de “terreurorganisatie” FARC streed.

Waarom? We zijn banger voor radicale moslims dan voor een idealistische vrouw uit Denekamp.
En dat weet ook de NCTV. Hij heeft belang bij angst: zeker in deze tijden van overheidsbezuinigingen moet de NCTV zijn inkomstenbronnen beschermen.

Wie dit een vergezocht argument vindt: er zijn op dit moment tien voorlichters en woordvoerders tegenover elke journalist in Nederland. Ook de terrorismecoördinator heeft persvoorlichters en spin doctors die zijn belangen verdedigen en (uit) vergroten.

En dat terwijl we onszelf vooral moeten afvragen: hoeveel reden is er eigenlijk voor al die angst? Weg met de angsteconomie!

Marco Houthuijzen