Het Rendement van Passie

Het Rendement van Passie

Passie is een woord dat je steeds vaker hoort. Zeker onder de jongere generatie. “Ik heb een passie voor koken”, mijn passie is “paarden” of “geld verdienen”. Je schijnt een passie te moeten hebben, wil je meetellen begreep ik van mijn nichtje van 17.
Maar hebben we het hier nu over passie of hobby?

Bedrijven worden zich in deze tijd terdege bewust van de noodzaak van deskundige en talentvolle medewerkers. Maar we merken ook dat deskundigheid voor het vak zonder enige passie voor het bedrijf ook niet werkt.
De vraag die daar voor ligt is die misschien wel van: heeft het bedrijf zelf wel een passie?

Hobbyen geeft je een fijn gevoel, passie komt rechtstreeks uit je ziel
Het kenmerkende van passie is dat je er voortdurend aan denkt, meningsverschillen met je omgeving aangaat en er veel voor over hebt zoals tijd, geld, moeite, inspanning, een opleiding volgen, investeren zonder garantie, etc..  Én … je krijgt tegenslagen te verwerken om te groeien. Hét kenmerk dat je met passie iets doet.

Het verschil tussen passie en hobby is dat passie een enorme inzet en totale toewijding vraagt en een hobby alleen af en toe aandacht.
Hoeveel mensen van ons  durven stil te staan bij hun passie, laat staan die te leven?
En hoe zit het als bedrijf. Heb je een visie die je behandeld als hobby? Of ben je een hartstochtelijke organisatie die werkelijk haar passie leeft en het niet bij een reclameslogan laat?

Een tik op de mond van een engel
Het lastige en mooie tegelijkertijd is, dat je je passie niet kunt bedenken of beredeneren maar wel ontdekken. Want passie is iets wat van binnenuit komt en authentiek is.

Een van mijn wijsheidsleraren vertelde eens een mooi verhaal over een interessant deel van het lichaam, het filtrum. Dat is het inkepinkje tussen bovenlip en neus.

Het verhaal gaat dat een engel bij de geboorte van een baby het kindje een tik op de mond geeft om het de wereld in te duwen. Het tikje veroorzaakt het filtrum. De tik van de engel op de mond van de baby duwt het kindje niet alleen de nieuwe wereld in maar laat het kindje ook alle wijsheid vergeten wat het meekrijgt. Dit opdat het kindje zich dit tijdens het leven weer leert te herinneren en toe te passen.

Of je nu in engelen geloofd of niet, ik ben vanaf die tijd toch wat anders gaan kijken naar dat plekje tussen neus en bovenlip. Zou het filtrum ook met je passie te maken hebben? Ik vermoed van wel, want passie moet je gewoon van binnen voelen. Of het nu je eigen gezicht is, of het gezicht van de organisatie.

5 x de Waarom vraag
Ik geloof er heilig in wanneer we onze passie leren leven, dit vroeg of laat van betekenis is voor de wereld om ons heen.

Volgens Robbert Vallerand, hoogleraar Sociale psychologie aan de universiteit van Quebec in Canada  kan passie leiden tot een heleboel goede gevolgen. Het zorgt voor optimaal functioneren in de samenleving, psychisch welzijn, lichamelijk gezondheid, positieve relaties en hoge prestaties.

Stel jezelf maar eens de waarom vraag waarom je je passie wilt leven. En op het antwoord daarop laat je weer de volgende waaromvraag los. Dit herhaal je 4 x. Wedden dat je ontroerd raakt!  Misschien is dat wel het rendement wat passie zo zinvol maakt.

Mijn passie is mensen en organisaties verleiden om te leren vanuit hun eigen wijsheid te leven en werken. Los van hoeveel geld ik ermee verdien. Ik heb in m’n leven gemerkt dat toekunnen met minder geld voor mij makkelijker is, dan m’n passie opzij zetten.
Zou dat dan toch die kus van die engel zijn?

Fenny Bruins | ALMITRA

Bronvermelding foto:  http://www.aquarelblog.nl/

De kracht van “Nog Niet”

De kracht van “Nog Niet”

Op school word je beloond als je het goede antwoord weet. Op je werk word je beloond als je binnen het afgesproken budget blijft of je aan eerder gemaakte afspraken houdt. Testen in het onderwijs of spreadsheets binnen het bedrijfsleven zijn geen hulpmiddel meer, maar lijken de focus te zijn geworden. We blijven hiermee binnen de vooraf bepaalde paden en proberen in control te blijven.

“Nog Niet”
Veel spannender en actueler is het om naast de testen en spreadsheets te leren kijken wat er werkelijk aan de hand is. En (met elkaar) de openheid te ontwikkelen om “Nog Niet” met elkaar te delen. Bijvoorbeeld: we snappen het ‘Nog Niet’, de samenwerking loopt ‘Nog Niet’,  de resultaten zijn er ‘Nog Niet’.
‘Nog Niet’ vind ik twee van die hoopvolle woordjes: nog niet, maar met de belofte ‘straks wel’.  ‘Nog Niet’ geeft je een aanwijzing richting de toekomst.

Leren met het oog op de toekomst

Fenny februari 2Bij ‘Nog Niet’ begrijp je haast vanzelfsprekend dat je met een leerproces bezig bent. Een proces dat natuurlijke wijze een appél doet op een creatievere inzet, andere strategieën gebruiken, meer gezamenlijke betrokkenheid en een sterkere behoefte om te volharden. Prof. Carol Dweck geeft daar prachtige onderzoek voorbeelden van bij kinderen.

Bestaande inzichten leren en verbeteren is iets anders dan nieuwe antwoorden leren vinden. Dit laatste vraagt veel meer om een insteek van:

  • DOEN als manier van denken. Niet alleen als actie, maar om te begrijpen welk denken nodig is om tot nieuwe antwoorden te komen.
  • LEREN in het hier & nu. Niet alleen werken, maar je bewust afvragen wat we aan het leren zijn aan de hand van reflectie en ontwikkelen van bewustzijn.
  • INTENTIES waarmee je focust. Waarom doen we het? Waarmee willen we bijdragen? Als het ware het grotere verhaal waarop je blijft focussen en leert te her-focussen.
  • FUTURE als ‘herinnering’ aan een toekomst wanneer die zich ontvouwt. Je herkent het op het moment dat het zich aandient. Het is alsof je je intuïtie of ingeving van eerder ‘herkent’. 

Toeval of tijdsbeeld?
Nu bestaande structuren en vanzelfsprekendheden op veel fronten aan het afbrokkelen zijn worden we, of we nu willen of niet, uit onze comfortzone geslingerd. Vaak met veel ongemak. Het mooie daarvan is echter dat wanneer we ons buiten onze comfortzone gaan begeven of met nieuwe dingen geconfronteerd worden, onze hersenen nieuwe en sterkere connecties gaan vormen.
Sterker nog. In mijn werk als coach en begeleider heb ik vaak meegemaakt welke energie en creativiteit vrij komt als mensen stoppen met ‘meer van hetzelfde, maar net een tikkeltje anders’, maar te luisteren naar hun gevoel en gebruik te maken van hun eigen wijsheid bij het zoeken naar nieuwe wegen en antwoorden.

Het lijkt mij niet toevallig dat de neurowetenschap juist in deze tijd van afbrokkelende structuren en vanzelfsprekendheden tot wonderbaarlijke inzichten en ontdekkingen komt hoe onze hersenen werken. Twee parallelle processen die een ongelooflijke kans bieden om werkelijk te leren andere antwoorden te zoeken. Antwoorden die bijdragen aan betekenisgeving zoals we die diep in ons hart wensen.

In mijn hart wens ik dat we steeds meer richting ‘LEREN in Business’ gaan dan ‘CHANGE in Business’. Dat zou nog eens echte CHANGE zijn.

Fenny Bruins | www.almitra.nl

Volgens mij komt het wel goed

Volgens mij komt het wel goed

Over informatie, kennis en wijsheid.

In m’n vorige blog schreef ik al dat ik onlangs ben verhuisd. En wat ben ik blij dat ik van sommigen tijdschriften waar ik op geabonneerd ben, jaargangen heb bewaard en heb mee verhuisd.  Want wat blijkt …..
Ook 15 jaar geleden ging het al over het belang van inspirerende leiders en groei van ons bewustzijn, de impact van milieu en technologie op onze samenleving, de beperkingen van regels (die we zelf bedenken), de roep om aandacht voor emoties en ervaringsgericht leren op scholen, en het zoeken naar wegen voor een eerlijker verdeling van geld en levensbehoeften. Je zou dus zeggen dat er niets nieuws onder de zon is.

Informatie wordt kennis
Bij het doorbladeren van sommige tijdschriften viel me op dat het toen veel meer om ideeën en informatie ging. Maar als ik nu om me heen kijk, zijn we bezig om deze informatie te laten leven in de vorm van kennis en deze kennis “te leren leven”.
We denken vaak dat informatie ook al kennis is, maar niets is minder waar. De vraag is wat we met de beschikbare informatie doen. Welke nieuwe verbindingen kunnen we leggen en welke mogelijkheden gaan we zien die ons echt verder helpen. Dat is ook waar CHANGE in Business voor staat. Dat vraagt om lef, “prutstijd” en buiten bestaande kaders daadwerkelijk actief zijn. En dát zie ik om me heen gebeuren en stemt me hoopvol.
Leerpark Dordrecht is daar een mooi voorbeeld van. Daar is de onnatuurlijke scheiding tussen leren, werken en wonen opgeheven en staat een andere manier van produceren en consumeren centraal. De Duurzaamheidsfabriek op het park is een leerwerkplek, die dan ook toegankelijk is voor studenten uit verschillende leerlijnen.

Of zoals ik vanmorgen in mijn Blendle krantenoverzicht een mooi voorbeeld zag van hoe het niet moet. Maar dat ‘prutsen’ hebben we nodig om informatie tot kennis te kunnen verheffen. Bijvoorbeeld met de beste bedoelingen “apps voor de armen” maken, terwijl de armen behoefte hebben aan apps hoe ze het beste geld kunnen verdienen. Echt inleven in elkaar en daar gezamenlijke acties aan verbinden wordt steeds belangrijker. Niet meer jij en zij, maar wij.

Hoe komen we nu van kennis naar wijsheid?
Wijsheid is voor mij iets wat je van binnen al lang weet, maar dat je eerst op bewustzijnsniveau bij jezelf moet zien te herkennen. Nu ben ik zelf groot voorstander van leren van en met elkaar. En dat kan altijd en overal. Maar bij jezelf op bewustzijnsniveau iets registreren kun je niet afdwingen, maar je kunt wel de alertheid ontwikkelen om die signalen te herkennen. Je stijgt dan boven de kennis uit waardoor je ‘het grotere verhaal’ gaat zien.

Alleen maar meedoen aan de ratrace van targets en overvolle agenda’s zonder momenten van echte rust en reflectie blijkt niet zo slim. Toenemende stress en competitie is het gevolg, terwijl de behoefte aan menselijk welzijn en saamhorigheid alleen maar groeit. Het belang daarvan wordt ook onderstreept door de Verenigde Naties die in dit kader 21 juni hebben uitgeroepen tot internationale dag van de Yoga. Om de wereld om je heen ook maar een beetje te kunnen begrijpen, heb je die afstand nodig.
Ook leidinggevenden en beslissers worden zich daar zo stilaan bewuster van. De NCD Academy is daar een mooi voorbeeld van, evenals de Reflectiefabriek. Maar daarover gaat m’n volgende blog.

Ik duik deze zomer heerlijk in m’n nieuwe tuin in de oude tijdschriften en ga eruit oogsten voor nu.
En lieve lezer, ik wens jullie een fijne zomer met mooie reflectiemomenten. Wie weet zit er wel één bij die je met ons wil delen bij CHANGE in Business. Wij horen het graag.

Myanmar: CHANGE all over

Myanmar: CHANGE all over

30 dagen Myanmar. Een land vol verrassingen.
Ik vertrek met angst rond mijn hart.

Wat zou het zonde zijn als de nationale ‘klederdracht’, de longyi, werd vervangen door spijkerbroeken.
Wat zou het zonde zijn als de nijvere inzet van de bewoners werd bedorven door de nu afwezige stress.
Wat zou het zonde zijn als het bevrijdende gevoel van veiligheid zou moeten wijken voor het ons bekende gevoel van onveligheid.
Wat zou het zonde zijn als de collectiviteit werd vervangen door ‘ik, ik, ik’.
Wat zou het zonde zijn als de ongebreidelde en alom aanwezige cultuurschatten prooi zouden worden van toeristenellende.
Wat zou het zonde zijn als alle gemanipuleerde merkartikelen in de supermarkt de enorme rijkdom aan variatie en versheid op de vele lokale markten zou verdringen.
Wat zou het zonde zijn als het Boeddhisme als levensstijl werd vervangen door Boeddhisme als (intolerant) geloof.
Wat zou het zonde zijn als de reeks ‘geboren worden, leren, les geven en dood gaan’ als leidraad voor je leven werd vervangen door ‘geboren worden, leren, graaien en dood gaan’.

Myanmar heeft me aan alle kanten verrast. De vele mobiele telefoons, de Sky-schotels op vele daken, solar op menig huis, de stenen huizen, het hoge alfabetisme, het werk aan de infrastructuur, de enorme keuze aan vers voedsel, de solidariteit en vrijgevigheid.
Maar bovenal werd ik verrast door het schijnbare effect van het Boeddhisme, waarin respect en harmonie voorop staan.

Maar vooral verrast door het positivisme.
In een land dat tientallen jaren dictatuur door Generaals heeft gekend verwacht je frustraties en wraakgevoelens.
Niks van dat alles, in ieder geval niet in de vele gesprekken die we hebben gevoerd.
Daarin stond de opwinding over wat er allemaal gaat gebeuren centraal. Hoe je met elkaar democratie gaat ‘beleven’’ en inrichten.
Met een onvoorstelbare wijsheid over ‘stap voor stap’ en ‘veel leren’ in plaats van ‘macht’ en ‘nu wij’.

Echte CHANGE heeft een voedingsbodem nodig. En die is vaak negatief door gedwongen omstandigheden. Zelden zie je CHANGE ontstaan door inzicht en wijsheid voordat die noodzaak manifest wordt.
Echte CHANGE heeft ook altijd iets van ongeduld. We hebben haast en zijn intolerant voor hen die niet meewillen.
Als ik Myanmar vergelijk met het gemiddelde Afrikaanse land is het zeker niet achtergebleven sinds de Britten er vertrokken (wat in Afrika en Birma vrijwel tegelijkertijd gebeurde). Het is geen bedelland geworden, zoals menig Afrikaans land. Myanmar heeft net op tijd ingezien dat de ‘deals’ met China het land geen goed brengen. Ongeacht het feit dat menige generaal inmiddels zijn zakken meer dan gevuld heeft als gevolg van die deals.
Waar in Afrika dat vullen van zakken niet snel genoeg kan gaan en niet lang genoeg kan duren, lijkt in Myanmar de gemiddelde generaal zich te beseffen dat er grenzen zijn. Iets dat niet alleen onder druk van ‘het buitenland’ tot stand is gekomen, maar zeker ook door de (sterke) invloed van de honderdduizenden monniken als representant van de Boeddhistische geaardheid van de bewoners.

De CHANGE lijkt van binnen te komen. Van gesprekken over de recente ontwikkelingen houd je het gevoel van ‘het is nu tijd’ over. Het is nu tijd voor een nieuwe fase waarin ‘we’ zorgvuldig om moeten gaan met de nieuwe mogelijkheden.
Geen haast, geen onbezonnenheid. Eerst leren, eerst les geven.
Zoals de man die het eerste boek schreef over lokale democratie en ik toevallig (wat is toeval..) tegen kwam in een boekhandel bij Seraing Hills. Die zijn leven in het teken van ‘les geven over de mogelijkheden van democratie’ had gesteld. Het land doorreisde om iedereen ervan te overtuigen dat democratie ook echt democratie moest zijn. Vanuit verantwoordelijkheid van en voor elkaar, zonder dogma’s en intolerantie voor afwijkende meningen. Waarin luisteren, begrip en oplossingen voorop staan.
Een man zonder budget, onderwijsfonds en sponsors, maar wel met een hartstochtelijke missie. Een man waard om te steunen.

Angst en hoop dus.
Ik houd me vast aan de hoop en wijsheid van collectief Myanmar.
Als het even kan zou ik er les willen geven om te voorkomen dat m’n angst werkelijkheid wordt.

Myanmar: land van CHANGE (2)

Myanmar: land van CHANGE (2)

Ik heb het even twee weken laten liggen. Het kostte even moeite de ervaringen in Maynmar te rangschikken.
De mooiste: we worden uiteraard geacht de zonsondergang in Bagan vanaf een grote tempel te volgen (hoogte 50 meter). Schitterend gezicht om de laatste zonnestralen de duizenden stupa’s te zien verlichten en hun silhouetten als symbool van innerlijke wijsheid langzaam te zien verdwijnen in het diepdonker van de nacht. Pure inspiratie.

Dat doe je in het hoogseizoen (dec/jan) dan wel met busladingen vol buitenlanders. De stofwolken van de bussen zorgen voor een extra accent op de toch al feeërieke sfeer, maar de inhoud van de bussen doet dat bepaald niet.
Je mag op de eerste en tweede ring zitten, respectvol voor de cultuur en ouderdom van de stupa. De derde ring is verboden te betreden, maar zit uiteraard vol met de businhoud, voorzien van meer dan genoeg film- en fotoapparatuur om CNN en National Geographic stil te krijgen. Met een waarde die voldoende is om de lokale bevolking voor vele jaren rijkelijk te voeden.
‘Uiteraard’ nemen wij, samen met de gids, vroegtijdig een plekje in op de 2e ring. Die al snel volstroomt naar gelang de stofwolken toenemen. Gezellige gesprekken met Australiërs en Zweden veraangenamen het wachten op de magistraal dalende koperen ploert.
Voor ons een wat gevaarlijk uitziende balustrade, die wij, ingegeven door een lichte vorm van hoogtevrees in ieder geval onberoerd laten. Wat niet geldt voor een kordaat mens-persoon dat enigszins houterig, maar uiteindelijk wel succesvol de balustrade bedwingt. De zucht waarmee het menspersoon de eerste rij bekroont is voor ons adembenemend, letterlijk en figuurlijk. Dag uitzicht en inspiratie.
Betekenisvolle blikken tussen de bezetters van de tweede rij leiden tot de vriendelijke vraag aan het menspersoon om op de 2e rij plaats te nemen in plaats van het uitzicht voor zichzelf te claimen.
Tevergeefs. Onverstoorbaar voor enige vorm van commentaar blijft het menspersoon zitten genieten van ONS uitzicht. Als ‘het’ zich uiteindelijk omdraait blijkt het, tot onze schrik, ook nog eens een vrouw te zijn. Voordat medelijden onze houding doet wankelen maken we uit het verbeten accent op dat bet een Russische is. ‘Haar’ stemgeluid is in volledige overeenstemming met de mededeling die ze doet: “Hebben jullie soms gereserveerd?” (of zoiets vergelijkbaars, want haar Engels was niet bepaald werelds).
Tja, wat doe je dan?
De gelederen worden gesloten. De Australische buurvrouw geeft zelfs een ferme por met haar zonneparaplu, maar het Russische bolwerk geeft geen krimp. Ik krijg ineens met terugwerkende kracht begrip voor het fenomeen ‘Koude Oorlog’.
Nou moet ik gelijk toegeven dat mijn ervaringen met globetrottende Russen uitermate negatief is. ‘Onbeschoft’ en ‘a-sociaal’ zijn de woorden die het het beste dekken. Mogelijk is dat gedrag de resultante van het moeizaam ploeteren door de sneeuw tijdens lange winters en het vervolgens weer op temperatuur komen met een overdaad aan vodka, maar voor mij zet het alarmbellen aan.
Voordat de paraplupunt werkelijk schade kan aanrichten en de VN Veiligheidsraad een oplossing moet bieden komt een iets te luidruchtig mans-persoon in beeld. Schuift iedereen luidruchtig opzij op de gevaarlijk smalle loopruimte en gaat met zichtbare minachting voor hoogtevrees naast de Russische zitten. Zijn zucht een copie van die van de Poetin-vazal.
Nu is ook de Zweedse volledig haar beeld kwijt en baat het de Australische niet meer om iets opzij te gaan zitten.
De wederom uitgesproken verbazing over zoveel onbeholpenheid (‘kun je niet minstens vragen of we bezwaar hebben’) krijgt een boven alles verheven reactie in het Engels, dit keer met een zwaar Duits accent: “of we eigenaar waren”.
De zichtbaar ver genoegzame jonge versie van Herr Himmler had er openlijk plezier in dat iedereen achter hem ‘pissed off’ was en ging nog breder zitten, met luide stem zijn preferente positie aangevend naar zijn mede-businhoud op de 1e ring. Alle varianten op ‘M’n fiets’ schoten door mijn gedachten….

Inmiddels bereikte de gestaag dalende ronde rode schijf een cruciale filmische positie. Met een scherp gevoel voor risicomanagement verrezen we al mokkend uit onze zit-positie en gingen al klikkend aan de slag met het vastleggen van zoveel fraais aan natuurschoon.
Het verdwijnen van het rode monster achter de golvende horizon was het startsein voor het vertrek van alle nationaliteiten en het ongetwijfeld opeisen van ‘mijn plekje’ in de inmiddels ronkende groepsgevangenissen.
We kozen instinctief voor ‘even blijven’ en betrokken de gids, die het allemaal vanaf een afstandje had bekeken, bij onze verontwaardiging over zoveel onrechtvaardigheid. Of het geen goed idee was ‘om zijn eigen stupa te bemachtigen, zodat hij al zijn klanten een mooi plekje kon garanderen’. Waaruit maar weer eens blijkt dat ik overal kansen zie…
De gids schudde zijn hoofd, zijn gelaatsuitdrukking sprak boekdelen. Meewarig keek hij ons aan en sprak de woorden “ Waarom maken jullie je zo druk, morgen gaat de zon weer onder”.

Nou kun je in zo’n situatie beginnen over ‘dat het nooit dezelfde mooie zonsondergang kon zijn’ of ‘dat we morgen vanaf ergens anders die zon wel wilden zien en niet vanaf het zelfde plekje met de wetenschap van nu’, maar ik voelde intuïtief precies wat zijn meewarige blik al had aangegeven.
Ik kreeg het gevoel dat ik had bij het de eerste keer lezen van deze Chinese wijsheid: ‘Wanneer iemand naar de maan wijst, dan kijkt de domoor naar de vinger, de wijze kijkt naar de maan.’
De les was meer dan duidelijk. Niet de gemiste kans op een dodelijk val van ‘Poetin’ en ‘Himmler’ verdiende onze aandacht, maar de Boeddhistische les erachter.

De 20 dagen ervoor was ik meer en meer onder de indruk geraakt van de verdraagzaamheid, het respect, de mede-menselijkheid, de harmonie die de mensen in Myanmar met zich meedragen. MENS zijn in optima forma.
En als je iemand tegenkomt die de wijsheid daarachter maar niet wil begrijpen, is het eerder tijd voor medelijden met diens gebrek aan inzicht dan het aanwakkeren van de eigen stress- en haatgevoelens.

De meewarige blik van de gids gaf me een intens gevoel van ‘betrapt zijn’ en een diep besef van mijn geconditioneerde geaardheid. Een geconditioneerde geaardheid die me ook al 10 dagen lang had achtervolgd aan de begin van de reis. Telkens als iemand mij vriendelijk vroeg of hij/zij kon helpen, wat veelvuldig voorkwam, was achterdocht de leidende primaire reactie.
Pas na die 10 dagen kon ik zonder die primaire reactie, met dezelfde vriendelijke gelaatsuitdrukking als de gemiddelde Myamaraan, reageren en de hulp aanvaarden. Zonder de neiging om bij het minste of geringste maar een fooi te geven. Het is kennelijk niet makkelijk om de harde effecten van Ruil, Reputatie en Relatie los te laten.
‘Luisteren’ is meer dan luisteren naar de woorden van de ander. Dat wist ik al, maar de mensen van Myanmar hebben daar nog een extra perspectief aangegeven.

CHANGE doe je samen…
Help me dat besef vast te houden!