Hoe leiderschap verdween uit Jorwerd

Hoe leiderschap verdween uit Jorwerd

Uitgerekend op het moment dat het kabinet bestaat uit een coalitie van PvdA en VVD, wordt de Nederlandse samenleving door de toenemende migrantenstromen uit Noord-Afrika en Oost-Europa gedwongen een keuze te maken vóór of tégen onvoorwaardelijke opvang van migranten. Het lijkt er namelijk op dat wie niet onvoorwaardelijk vóór is, per definitie tégen is.

Waren er al voor de kleur grijs 50 tinten, het migranten vraagtuk heeft duizenden nuances. Rutte had als primus inter pares leiderschap moeten tonen, maar de links/rechts-combinatie van “zijn” kabinet maakt hem vleugellam. Elke handeling, elke uitspraak is een leeg, krachteloos compromis van tegengestelde meningen, waarin die van D66, ChristenUnie en SGP de spoeling nóg dunner maken.

Zie hier het failliet van het poldermodel en de compromissenpolitiek. In wezen het failliet van de EU, dat zich profileert als de Verenigde Staten van Europa, maar de belangen en meningen van 28 onafhankelijke lidstaten en een veelvoud aan culturen daarbinnen probeert te verenigen in standpunten en besluiten. Niet voor niets probeert de EU op het moment dat ik dit schrijf Turkije de EU in te rommelen, in de hoop daarmee de migrantenstroom enigszins te beperken. Dat hiermee een doos van Pandora geopend kan worden weet iedereen; politici zijn echter te vergelijken met aandeelhouders: liever korte-termijnresultaat (een verdrag!) dan langetermijnbeleid: “Na ons de zondvloed”.

The ‘morality of compromise’ sounds contradictory. Compromise is usually a sign of weakness, or an admission of defeat. Strong men don’t compromise, it is said, and principles should never be compromised. – Andrew Carnegie

Toegegeven, elk concreet besluit van de minister-president heeft –zeker in dit tijdsgewricht– (verregaande) consequenties. Angela Merkel toonde leiderschap door eind augustus/begin september de grenzen van Duitsland wagenwijd open te zetten voor migranten. Achteraf bezien een fout –haar eerste fout– maar wel een keuze. Nederland wacht af en kijkt hals reikend uit naar keuzes die de EU maakt, zodat Nederland de Zwarte Piet of lauwerenkrans daar kan neerleggen.

Hoe kan Rutte dan (alsnog) leiderschap tonen?

Door keuzes te maken.
Zowel het kamp vóór onvoorwaardelijke toelating van migranten als tégen elke vorm van toelating van migranten (de zwart/wit denkers) laten zich volledig leiden door emoties.
Goed, ze krijgen veel aandacht, maar vertegenwoordigen niet “de Nederlander” of een algemene consensus.
– Nee, we laten niet alle migranten toe.
– Ja, alle migranten die oorlogsgebieden ontvlucht zijn, worden nu opgevangen.
Voor alle andere migranten geldt allang wet- en regelgeving voor het verkrijgen van werkvisa en/of een verblijfsstatus. Daar houden we ons aan.

De omvang van de migrantenstroom is echter zo groot, dat de door de overheid gestelde “redelijke” termijnen waarschijnlijk niet gehaald gaan worden om elke aanvraag zorgvuldig te toetsen. Een noodwet of “Algemene Maatregel van Bestuur” moet dan de ruimte scheppen om elke aanvraag (dit jaar gemiddeld 1.154 per week) zorgvuldig te kunnen toetsen.

Tegen elke vorm van geweld gerelateerd aan deze humanitaire ramp in wording –geweld door en tegen migranten, gewelddadige protesten, bedreiging van en geweld tegen voor- en tegenstanders, bekladding en vernieling van asielzoekerscentra en dergelijke– dient ongehoord hard te worden opgetreden: maximale pakkans, maximale straffen.

Dat is keuzes maken.
Dat is leiderschap.
Dat is minister president-waardig.

Ook tolerantie kent grenzen.

MIST

MIST

Het huidige kabinet zou klaar zijn met de onderwerpen op zijn agenda voor deze kabinetsperiode. Vanaf zo’n beetje de zomer is de teneur in de berichtgeving dat dit kabinet is uitgeregeerd. Daar merk ik weinig van. Een paar voorbeelden van onderwerpen uit ‘Den Haag’ die de gemoederen bezig houden, zijn zo te geven.

Voor de zomer was er de discussie rondom de accijnzen en de pomphouders in de grensstreek. Daarna de behandeling van de Wet Normering topinkomens, de crisisheffing, de bijtelling voor privé gebruik van de auto-van-de-zaak, de vergeten reductie van de heffingskorting, en op dit moment de discussie over de BGL, de Beschikking Geen Loon.

Ik ga niet elk van de onderwerpen bespreken, want dat heeft voor het onderwerp van deze blog – mist – niet zoveel zin. Wat ze gemeen hebben is dat de drijfveren voor de plannen mistig zijn. Laat ik BGL als voorbeeld nemen. Het gaat hier over wetswijzigingen voor de fiscale behandeling van zelfstandigen en ondernemers. Het doel van de minister is om schijnzelfstandigheid aan te pakken. Aan de onderkant van de arbeidsmarkt, maar ook daarbuiten is schijnzelfstandigheid een probleem in verschillende branches.

De groep van inmiddels 800.000 zelfstandigen zonder personeel is heel gevarieerd. Het kan de medisch specialist in een ziekenhuis zijn, maar ook een medewerker in de zorg, die is gevraagd als zelfstandige verder te gaan. Of een leraar die in meerdere scholen werkt en voor verschillende klassen staat. Of een interim-manager.

De bestaande situatie voor de zelfstandigheid is niet ideaal, maar er valt in de huidige praktijk mee te werken. Schijnzelfstandigheid is inderdaad een probleem. Maar wordt die veroorzaakt door de huidige regels? Met de komende herziening van de wet wordt een oplossing gezocht voor een deelprobleem, terwijl de nieuwe regels voor de groep van achthonderdduizend zelfstandigen als geheel niet gaat werken.

Zoals de plannen nu bekend zijn, zal de uitvoering bureaucratie opleveren, tot complicaties leiden, en ernstige financiële problemen geven voor organisaties en individuele personen.

Waarom komt het kabinet met dergelijke voorstellen waar niemand op zit te wachten? Politiek gaat over de inhoud, hoor ik op tv. Bij de tot nu toe genoemde onderwerpen – van BGL tot accijns – zijn de politieke ideologie of de zinnig inhoudelijke argumentatie nogal mistig. Ik kan ze niet echt ontwaren. Het gaat hier volgens mij om de claim van de Staat op haar omzet en harde euro’s.

Zou het politici niet authentieker maken als ze hun ‘omzetwens’ benoemen?

Of het grote beslag van de overheid en dito collectieve lastendruk wenselijk is, is voor later. Voor nu dank voor uw AANDACHT.

 

Noot: ‘ Skrik ‘ ofwel de Schreeuw is een van vier schilderijen uit een serie van de hand van de Noorse schilder en expressionist Edward Munch. Munch leefde van 1863 tot 1944. Het schilderij is van 1893. Tijdens een tocht door de natuur hoorde en voelde Munch het landschap rondom hem schreeuwen. De gebeurtenis en indrukken van de tocht heeft Munch in deze schilderijen vastgelegd. Tot de dag van vandaag is het schilderij inspiratiebron bij AANDACHT.